† • A R k A N A ` $ • †

สเปซโหลดนานอะไรเยี่ยงนี้ - -

 

ขอประกาศว่า ณ ขณะนี้ ข้าพเจ้าได้อายุ 21 ปีอย่างเป็นทางการแว้วววว

(ตั้งแต่วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 21 นาฬิกา 22 นาที)

ขอขอบพระคุณบุคคลรายนามดังต่อไปนี้

นะดา

แม่อ๊บ

กบ

โก๊ะ

จีน

สรส

บูม

พี่เฟม

โจ๊ก

หม่อน

น้องปอ

ลูกปลา

พี่จุ้ย

น้องพลอย

รุ้ง

พี่เปตอง

น้องเนท

เชอร์รี่

พี่พร

และขอบคุณเป็นพิเศษก็คือแม่

ผู้ที่ไม่เคยลืมวันเกิดของเรา แม้ว่าช่วงนี้(หลายปีแล้ว)แม่จะลำบาก ไม่มีเงินมาซื้อของหรือซื้อเค้กให้ทุกๆปีเหมือนตอนยังเด็ก

แต่ไม่ก็ต้องโทร หรือส่งแมสเสจมาหาตอนเวลาที่เราเกิดทุกครั้ง

ขอบคุณที่แม่ตัดสินใจเก็บหนูไว้ และคลอดหนูออกมา

ขอบคุณที่แม่เลี้ยงดูหนูอย่างดีที่สุด ใฝ่หาแต่สิ่งที่ดีๆให้

ขอบคุณที่แม่เป็นห่วง และแสดงออกว่ารักตลอด ถึงแม้ว่าปีนึง เราแทบจะไม่ได้คุยหรือเจอกันเลย

(ไม่เหมือนบางคน ที่เจอหน้ากันทุกวัน แต่ไม่เคยบ่งบอกว่ารัก หรือเอาใจใส่เราเลย..)

 

ขอโทษที่หงุดหงิด เวลาแม่บ่น

ขอโทษที่หลายๆครั้งไม่ได้ช่วยเหลือแม่ เพราะบางโอกาสก็ขาดทุนทรัพย์เช่นกัน

 

แต่ก็รักแม่นะ จุ๊บๆ~

อีกหลายคนที่รัก ก็ ปู่ ย่า (ขาดสองคนนี้ไปป่านนี้ชีวิตคงเหลวแหลกไปแล้ว) อาไก่ อานา พี่พร พี่อ้อ อาแตง และที่ออฟฟิซปู่

ส่วนคนอื่น ขี้เกียจพูดแล้ว วันนี้โหมดรักครอบครัว กร๊ากก

 

ปล. เคืองพี่แบ๊งมาก จำไว้เลยยยยย

 

เนื่องด้วยการอัพครั้งที่แล้วมีผลตอบรับมากมาย

จึงมาอัพต่อ ในวันที่มีอารมณ์จะอัพ อิอิ

 

ชีวิตการเรียนที่แท้จริง เพิ่งเริ่มต้นเมื่อเข้ามหาลัยสินะ ..

แต่ก่อนเป็นคนไม่ขยันเลย ขี้เกียจโคตรๆ ตั้งแต่จำความได้

เคยขยันเรียนแค่ตอนเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ สมัยที่แม่ยังอยู่ด้วย

หลังจากนั้นก็ดองงาน ทำวันสุดท้ายตลอด (ประถมก็เป็นแล้ว)

 

พอเข้ามหาลัย หลายๆอย่างก็เปลี่ยน

ส่วนนึงของพาดพิงถึงเพื่อนกลุ่ม Goddesses โดยเฉพาะ โก๊ะ

เป็นคนขยันเวอร์ จนกูกดดันนะ รู้มั๊ย - -

จนกูรู้สึกผิดว่า งานกลุ่มควรจะทำเองบ้าง ควรจะแย่งเพื่อนทำบ้าง

เพราะโก๊ะเป็นคนที่ว่า

งานกำหนดสองเดือน เสร็จในสองอาทิตย์

งานกำหนดสองอาทิตย์ เสร็จในสองวัน

แย่งงานเพื่อนทำ จนต้องแย่งทำมั่ง เลยส่งผลถึงงานเดี่ยวก็ต้องรีบทำ

 

เข้ามหาลัย กลับมาดองงานอีกครั้งก็ปีสามเนี่ยแหละมั๊ง

ด้วยความเสร่อ อยากเรียนกับรุ่นพี่ (โดยเฉพาะพี่รหัสตัวเอง) บ้าง

ก็ดันไปลง Understanding Fiction ทั้งที่เก็บเป็น Eng เลือกไม่ได้น่ะแหละ

งานเยอะสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

บวกกับ Critical Reading & Writing ที่ดันเรียนวันเดียวกัน และงานก็เยอะเหมือนกันอีก

กูตายยย T-T

วิชาเจย์ เลยแอบอู้เป็นบางครั้ง

ส่วนฟิคชั่น อู้แต่ต้องส่ง - -

ใครว่า ขยันเรียน ขยันทำการบ้านส่งแล้วสบายใจ

ลองมาการบ้านเยอะเหมือนกูบ้างมั๊ย? ไม่มีวันได้สบายใจ เหนื่อยทุกวัน

 

ปล.

อยากกลับไปชิลแบบตอนมัธยมบ้าง

สบายทุกวัน หนักแค่อาทิตย์สุดท้ายก่อนสอบ

ส่งการบ้านที่หนึ่งปึก 555

อ.เกลียดขี้หน้ากูเลย สอบได้ top ก็ไม่ได้เกรดสี่ เพราะกูไม่ส่งงาน ฮ่าฮ่า (ฮือฮือ)

เกรดก็เน่ากันไป อิอิ

 

อีกนิด

อยากกู้ข้อมูลที่ไดฮับก่อนเวปมันปิดได้จัง

ไฟล์ไอคอนที่ขโมยชาวบ้านเค้ามาก็หายไปแล้ว

อยากเขียนไดสวยๆอีก

สวยแบบเรียบง่าย ชอบจัง

ไม่ชอบพวกลงแฟลชไว้เต็มหน้าจอ รูปนั้นนี้ สไลด์แบบงั้นงี้

วูบวาบ แว๊บๆเต็มจอ

โหลดช้า กระตุก แดกแรม ไม่ชอบ

จบ.

ไม่รู้อู้มากี่เดือนแล้ว 555+

จริงๆแล้ววันนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาอัพหรอก เพราะงานก็โคตรเยอะ เหนื่อยมาก ไปดูงานมา

อัพอะไรที่ผ่านไปเมื่อปีที่แล้วก็แล้วกัน

 

1. คนดีดี

ปีที่ผ่านมารู้สึกดีมากๆ ที่ได้เจอคนที่ดีๆมากมาย จริงๆแล้วส่วนมากก็เป็นคนที่รู้จักกันมานาน เช่น อีจีน (เพื่อนสนิทที่สู๊ดดด)

กลุ่ม Goddesses ที่ม. (ที่นับวัน คนก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น แล้วก็สนิทกันมากขึ้น) เพื่อนพี่น้องชาว FL (มิตรภาพที่หาไม่ได้จากที่ไหน)

พี่แบ๊ง (พี่ชายร่วมสาบาน 55+) ไอ้น็อต (เพื่อนผู้ชายที่สนิทที่สุด มาตั้งแต่ปอสาม)

และชาวเพื่อนพี่น้องในเน็ตอีกมากมาย ^^

 

2. คนเลวเลว

เมื่ตอนต้นปีที่ผ่านมา หลังจากวันเกิดตัวเองไม่กี่วันก็เกิดเรื่องแย่ๆ (แย่เป็นอันดับสอง นับจากตอนที่พ่อแม่ทะเลาะกันและเลิกกัน)

เรากับพ่อทะเลาะกันอย่างหนัก ถึงขั้นเลือดตกยางออก ไม่มองหน้ากันมาอีกหลายเดือน และจนถึงวันนี้เราก็ไม่เคยเข้าบ้านก่อนฟ้ามืด

และไม่เคยมากินข้าวเย็นที่บ้านเพราะนังผู้หญิงชั่วๆแค่คนเดียว

เพราะมันคนเดียวที่ทันให้ชีวิตเราพัง เกลียดมันว่ะ ใครก็ได้ช่วยแก้แค้นให้กูที

แต่ทั้งนี้ (เริ่มติดมาจากภาษาอังกฤษว่ามันควรจะมีตัวเชื่อมหรูๆ) การที่เรามีความแค้นในเรื่องนี้

ทำให้เราคิดได้ว่า

"ชีวิตกูจะต้องได้ดีให้ได้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่กับแม่ ไม่มีคนคอยดูแล

ถึงครอบครัวจะต้องแตกแยก ถึงแม่พ่อจะทำตัวไม่ดี

แต่กูจะต้องได้ดี และต้องดีกว่ามัน

โดยที่จะไม่ทำให้ใครเดือดร้อน และไม่ทำตัวเป็นคนชั่วๆอย่างมัน"

ปีใหม่นี้ เพื่อนพี่น้อง เอาใจช่วยกูด้วย

 

3. ครอบครัวดีดี

ถึงแม่จะไม่ได้อยู่ด้วย ถึงพ่อจะแย่ แต่ครอบครัวที่แท้จริงของเรา คือปู่ ย่า อาไก่ อานา

และพี่พร พี่อ้อ อาแตง อาลภ ที่อยู่ที่ออฟฟิซของปู่

คนบางคน ไม่ใช่ญาติเราเลย และบางคนก็ไม่ได้เลี้ยงเรามาแต่เด็ก

แต่เค้าทำให้เราได้รับรู้ถึง "ความรัก"

และพวกเค้าทำให้เราเข้มแข็งมาได้ โดยที่เราไม่ต้องการให้ใครบางคนมาดูแล

รักนะ <3

 

4. แฟนดีดี

ก็นะ คนเป็นแฟนกันก็ต้องมีทะเลาะกันบ้าง แล้วเวลาทะเลาะกันก็รุนแรงบ้างบางครั้ง

แต่ก็ดีใจอะ ที่มีบางคนที่พร้อมจะให้เวลากับเราเสมอ (แม้ว่าบางทีค้าจะเล่นเกมอยู่แล้วเราไปนั่งเฉยๆ)

แต่เค้าไม่เคยให้เราต้องเป็นห่วงเลย ว่าเค้าจะนอกใจมั๊ย

จะไปทำอะไรไม่ดีรึเปล่า

ที่สำคัญ ตอนนี้มีลูกด้วยกันแล้ว 2 คน o.O

ชื่อลูกดำ กับลูกขาว

จริงๆมันก็เป็นหนูแฮมสเตอร์อะแหละ แล้วตอนแรกมีลูกเหลืองด้วย แต่มันได้สิ้นชีพอย่างไม่สงบไปนานแล้ว

นั่นแหละ แต่ไม่ชอบให้ใครมารังเกียจลูก เราเลยไม่เรยกว่าเป็นตัว แต่เรียกเป็นคน 555+

 

สรุปปีที่ผ่านมา แม้ตามหัวข้อที่ลิสต์มาจะดูว่า เรื่องดีมากกว่าเรื่องแย่ แต่เราเองก็จะถือวิสาสะ

(ต้องถือได้อยู่แล้ว ชีวิตกูนี่) ว่ามันเป็นปีซวยอันดับสอง ในชีวิต

ลืมบอกเรื่องซวยอีกสองย่าง ขี้เกียจย้อนไปพิมพ์แล้ว

ซุ้มโดนยกเค้าก่อนสงกรานต์ ทรัพย์สินส่วนตัวข้าพเจ้าอันได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง

สูญสิ้นไปราว 2xxxx บาท

และในปีนี้กพบวิกฤตการณ์ ปีสามเทอม 1

คะแนนมิดเทอม+คะแนนเก็บ สูงปรี๊ด

(ยกเว้นจีน ที่ทำให้กูได้ C ตัวแรกในทรานสคริปต์)

พอเกรดออกมา ร่วงกระจาย

ถือว่าเป็น บทเรียนบทนึงในชีวิต

 

จบ

 อู้อัพสเปซไปนานมาก - - เนื่องจากภารกิจหลายอย่าง
อาทิเช่น สอบ สอบ และสอบ (สรุปก็มีแต่สอบ)
เพราะฉะนั้น อะไรก็ตามที่บอกว่าจะอัพ ก็ยกเลิกหมด !! 555 เพราะว่ามันนานแล้วขี้เกียจนึกแล้วนั่นเอง

เมื่อวานนี้ (วันศุกร์ที่ 21 กันยายน 2550) เป็นวันที่โคตรๆซวย ในรอบ 1 เดือน หรือหลายๆเดือน
มีสอบตอนแปดโมงเช้า วิชา Listening-Speaking
ก็เข้านอนด้วยเวลาปกติ ตั้งนาฬิกาปลุกในมือถือไว้ (มันปลุกได้สามทีอะ
ขอท้าวความก่อน ว่ามือถือมันชั่วมาก !!
รุ่นนี้ไม่ได้ตั้งใจจะใช้ แต่ใช้เพราะอารมณ์เซ็ง มือถือโดนขโมยเมื่อสงกรานต์ที่ผ่านมา
คือซัมซุง C130 หรืออะไรซักอย่างที่มันถูกๆ ขอเน้นว่าอย่าไปซื้อมัน
เพราะนอกจากจะเอ๋อง่าย เวลาคนโทรเข้าตอนที่มีแมสเสจกับมิสคอลค้างอยู่จะรับสายไม่ได้
ปลดล็อคช้า ยังมีอีกปัญหาคือ ถ้าไม่อยู่ในหน้าหลัก นาฬิกามันจะไม่ปลุก!!)
เนื่องจากปัญหาในวงเล็บนั่นแหละ
ไอ้ที่กูตั้งไว้ ตีสี่ครึ่ง ตีสี่40 ตีสี่ 45 มันก็ปลุกกูแค่ที่เดียว แล้วคงกดผิดปุ่ม มันก็เลยไม่ปลุกอีก
ตื่นอีกที 6.38 นาที !! แบบ กูจะร้องไห้แล้วอะ
ตั้งสติได้ วิ่งลงไปรีดชุดนิสิต วิ่งมาอาบน้ำ ลงแป้งแล้วเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นรถตู้ (ทั้งหมดนั้นในเวลายี่สิบนาที เร็วโคตรๆ)
ขึ้นรถตู้ได้เจ็ดโมงพอดี แต่ก็นะ นิสัยรถตู้
ขับช้ารอผู้โดยสาร เอื่อยก็เอื่อย โอ๊ยยย
ผ่านไป เจ็ดโมง 35 แล้วเพิ่งถึงบิ๊กคิงส์ T-T ลงรถขึ้นแท็กซี่ทันที บอกพี่ ขอซิ่งๆนะ
พี่เค้าบอก ซิ่งไม่ได้หรอกน้อง เส้นนั้น ด้วยหน้าตาง่วงๆ แต่ก็ซิ่งเต็มที่แหละ

แต่แล้ว ..
รถก็มาติดที่สะพานข้ามแยกแคราย
ก่อนหน้านั้นก็แบบ ร้อนรนมากบนแท็กซี่ มันรนตั้งแต่บนรถตู้แล้ว
คือเหนื่อยมาก เพลียมากตาจะปิด
แต่ด้วยความรน มันก็ต้านกับควาเมหนื่อยของตัวเอง
แล้วก็แบบ กระวนกระวาย โทรหาสรส บอกล่วงหน้า
ก็ยังรนอีก สุดท้ายก็ .. แต่งหน้า สยบความรน
ได้ผลด้วยเว้ย ..
แต่ก็นั่นแหละ รถติดนานนนนน
สรสก็โทรหาเป็นระยะๆ บอกเนี่ย เพื่อนขาดสี่คน แก้มรีบมานะ
แก้ม เพื่อนมาหมดแล้ว วินซ์บอกจะรออีก 5 นาที
แก้มวินซ์บอกจะรออีกสิบนาที ..
ในที่สุดก็ถึง วิ่งขึ้นศร.2 ไป ค่าแท็กซี่ร้อยสี่สิบ ติ๊บไปสิบบาทรีบวิ่งขึ้นห้องไป
Vince ก็ใจดีมากๆ คือกูไปตามเค้า แล้วก็ขอโทษขอโพย แบบ ซอรี่ๆ Really Sorry
เค้าก็ยิ้ม ไม่ว่าไรเลย ไม่ว่าซักคำเดียวอะ รู้สึกผิดโคตรๆ
แล้วก็ขอโทษเพื่อนๆที่ให้รอ
กว่าจะได้สอบ - -

จากนั้น ความซวยยังไม่หมด
แวะหาพี่บูมที่พันธุ์ทิพย์ งามวงศ์วาน เอาจดหมายไปส่งให้ที่สำนักงานสะพานพระราม 8
(อยู่ใต้สะพานฝั่งปิ่นเกล้าอะ)
ก็แบบ จะวีนแตกใส่ จะทะเลาะกัน ด้วยความเซ็งของเมื่อเช้า
บวกกับหงุดหงิดที่บูมดูแบบ เนือยๆ ไม่ค่อยใส่ใจงานของตัวเอง
ก็เอาจดหมายเสร็จ ไปขึ้น 522 (ทะเลาะกันนิดนึง)
เริ่มรู้สึกแปลกๆกับรองเท้าตัวเอง
แต่ก็ไม่ได้อะไร จนไปรอรถสาย 12 ที่อนุสาวรีย์ชัยฯ รอรถก็โคตรรรรนานนนนมากกกก
พอขึ้นรถได้ ก็พบว่า
พื้นรองเท้าด้านล่าง ของรองเท้าข้างขวา ได้แยกร่างกันแล้ว เป็นสองส่วน T-T
แต่ก็ เออ ขอไปธุระก่อน ลองขยับๆดูพื้นมันก็ยังโอเคอยู่นะ ขอเดินอีกนิดนึงได้มั๊ยอะ
พอลงจากรถตรงแยกวิสุทธิกษัตริย์ ก็เดินๆ
เดินไปแรกๆก้ไม่อะไร
พอขึ้นบนสะพานพระราม8..
ได้เกือบครึ่งทาง..
รองเท้ามันไม่รักดีแล้วอะ มันเริ่ม แหก แยก
ไอ้ตรงที่ติดระหว่างตัวรองเท้า กับพื้นรองเท้า ด้านหน้า มันเริ่มแยกออกจากกัน
จน..
เริ่มเดินไม่ได้..
นิ้วจะโผล่แล้วววว กรี๊ดดด
จนแบบว่า ต้องหยุดกลางทาง มองรองเท้าแล้วพูดว่า
ขอเถอะนะ .. ขอให้ถึงที่สำนักงานมันก่อนได้มั๊ย ..
แล้วพอมองลงไปตรงสะพานฝั่งที่จะลง คนเป็นพัน!!!
ประมาณว่าพวกคนของพวกทหารเรือ นัดประชุมกัน เป็นพันๆ
แล้วก็นั่งเต็มบันได
ก็ต้องแบบ ขอทางหน่อยนะคะ ไอ้พวกนั้นก็ วีดวิ้วๆ ใส่กู
อยากจะหันไปบอก มองตีนกูเสะ!! เดิ๋ยวก็เอานิ้วแหย่ออกมาเซย์ Hello เลย!!
ลงไปถึงออฟฟิศ ยื่นจดหมายได้ ขึ้นแท็กซี่ไปสำนักงานปู่เลย ไม่ไหวแล้ว
เช้านั้น แค่แปดโมงถึงเที่ยง เสียค่ารถไปประมาณสามร้อย T-T

พอตอนเย็น หลังจากปู่ให้เงินค่าสงสารมาซื้อรองเท้าแล้ว
ไม่มีรองเท้าใส่ออกจากที่ทำงานปู่!!
จะให้ใส่คู่เดิม .. กูว่าโหนรถเมล์อยู่คงมีนิ้วโผล่แน่ๆ
หาเท่าไหร่ก็ไม่มี
สุดท้าย .. ต้องใส่รองเท้าคนอื่นไปเดินอยู่ เซ็นทรัลปิ่นเกล้า
แล้วรองเท้าแตะคู่นั้นอะ
เก่า .. ใหญ่กว่าเท้ากูซักสามเบอร์ได้
อยากจะกัดลิ้นตายจริงๆ T-T

ทุกข์ของกูวันนี้คนอื่นอ่านแล้วคงขำอะ
ขนาดพี่บูมมันยังไม่สงสารเลย (หมั่นไส้ส่วนตัว)
แต่แบบ อารมณ์จะร้องไห้จริงๆนะวันนั้น
หมดอารมณ์กลับม.เลย
เพราะ 1. เสียดายเงินค่ารถ 2. กลัวจะซวยเพิ่ม 3. เซ็ง ไม่ไหวแล้ว
ก็พลาดการจับเนียร์พี่ด๊ะไปด้วยเลย (ถึงกลับไปก็คงไม่ทันอยู่ดี)
ฮือ T-T
วันหลังจะทำบุญเยอะๆแล้วว